Ανοιχτό Γαλλικού

Η μέθοδος εκτροφής του ανοιχτού Γαλλικού τύπου είναι στην ουσία μια μίξη του κλειστού Γαλλικού με του ανοιχτού Ιταλικού τύπου.
Η διαδικασία προετοιμασίας του χώρου είναι ίδια με τους άλλους τρόπους, δηλαδή όργωμα, φρεζάρισμα, ασβέστης, λαμαρίνα κτλ.
Εδώ θα χρειαστούμε και ρεύμα ή ένα μείγμα από κάποια υλικά για να μην φεύγουν τα σαλιγκάρια. Από τις γνώσεις που έχω αυτό το μείγμα είναι ότι καλύτερο για να κρατάς μέσα τα σαλιγκάρια. Χρειάζεται αλλαγή μία φορά τον χρόνο και δεν πρέπει να βραχεί. Συνιστάται αν η αναπαραγωγή γίνει στο ανοιχτό και δεν υπάρχει θάλαμος αναπαραγωγής, διότι μ’αυτόν τον τρόπο μπορούμε να κρατάμε τα μικρά από το να φεύγουν. Περισσότερα στο:http://saligari.forumup.gr/viewtopic.php?t=58&mforum=saligari

Όσον αφορά το ρεύμα αν έχουμε ρεύμα από το δίκτυο το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ένας μετασχηματιστής που θα μετατρέπει το ρεύμα από 220 σε 12 βολτ.
Αν πάλι δεν έχουμε ρεύμα μπορούμε να βάλουμε ένα ηλιακό πάνελ (κόστος γύρω στα 100-200 ευρώ), μια μπαταρία αυτοκινήτου και έναν ρυθμιστή φόρτισης. Υπάρχουν δε και ηλιακά πάνελ τα οποία φορτίζουν και με συννεφιά. Η ταινία, με φύλλα αλουμινίου είναι ένας τρόπος να κρατάμε τα σαλιγκάρια εντός των πάρκων.

Ταινία

 

Εδώ φυτεύουμε πολυετή φυτά όπως τριφύλι και λόλιουμ (είδος γκαζόν) τα οποία θα είναι περισσότερο για σκίαση αλλά και για τροφή. Επίσης τα αυτοφυή φυτά τα αφήνουμε και αυτά να μεγαλώσουν καθώς είναι πολύτιμα για την σκίαση, γιατί κρατούν υγρασία και για τροφή αλλά και για την περίοδο του χειμώνα που θα παρέχουν προστασία στα σαλιγκάρια από τον παγετό. Υπάρχουν όμως κάποια τα οποία πρέπει να απομακρύνουμε.

Ντατούρα (Datura Stramonium)

Είναι γνωστή και ως βρωμόχορτο, διαολόχορτο μια και έχει έντονη και δυσάρεστη μυρωδιά. Όλα τα μέρη του φυτού περιέχουν δηλητήριο και ίσως υπάρξει θάνατος αν καταναλωθεί από τον άνθρωπο ή άλλα ζώα. Είναι καλό να το απομακρύνουμε από το χωράφι καθώς μπορεί να γίνει τροφή για τα σαλιγκάρια.
Έχει παραπλήσιες ιδιότητες με αυτές της μπελλαντόνα. Είναι αντισπασμωδική, κατά των ενοχλήσεων από Πάρκινσον, κατά του άσθματος, και της ακράτειας των ούρων.
Κοινό φυτό που συναντάται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Λόλιουμ

Τριφύλι

Η κύρια όμως τροφή τους θα είναι τα άλευρα όπως και στου κλειστού.
Στην ουσία έχουμε συνδυάσει τα δύο συστήματα, του Ιταλικού και του Γαλλικού τύπου και έτσι έχουμε την γρήγορη ανάπτυξη με τα άλευρα και καλύτερο περιβάλλον διαβίωσης του σαλιγκαριού ανάμεσα σε φυτά, αρωματικά και βότανα.
Τα σαλιγκάρια θα βρίσκονται κάτω από παλέτες τις οποίες θα βάλουμε στα πάρκα και παραμένουν εκεί κατά την διάρκεια της ημέρας και όταν σουρουπώνει και ποτίζουμε θα βγαίνουν για να φάνε είτε το πράσινο, είτε τα άλευρα που θα βρίσκονται στην πάνω επιφάνεια της παλέτας.
Τα πάρκα γίνονται σαν μεγάλα κομμάτια του ενός, δύο ή και παραπάνω στρεμμάτων.
Το δίχτυ φτάνει στο ύψος περίπου των 40-50 εκατοστών (κάποιοι εκτροφείς το έχουν σε ύψος ενός μέτρου και μπαίνουν από πόρτα μέσα στα πάρκα) και ένα μέρος του μπαίνει μέσα στην γη, γύρω στους 5 πόντους. Στηρίζεται σε παλούκια από ξύλο τα οποία βρίσκονται κατά μήκος του πάρκου. Πάνω στα ξύλα βάζουμε το σύρμα ή την μεταλλική ταινία που θα δεχτεί το ρεύμα. Για να βάλουμε την πάστα ή χαρμάνι θα πρέπει να το έχουμε βάλει σε υλικό όπως, γωνία αλουμινίου ή πλαστικού ή και φελιζόλ. Καλό είναι να μπαίνει στην κάτω πλευρά για να μην βρέχεται. Αν χρησιμοποιηθεί ξύλο, τότε πρέπει να αυτό να σκεπαστεί με πλαστικό για να μην βρέχεται και αλοιωθεί το μείγμα.

Υπάρχουν διάδρομοι ανάμεσα στις παλέτες για να μπορούμε να περνάμε ανάμεσα για να ταΐζουμε. Οι παλέτες προσφέρουν αρκετή προστασία και από την ζέστη το καλοκαίρι αλλά και από το κρύο κατά την διάρκεια του χειμώνα. Ένα άλλο υπέρ είναι στην συγκομιδή που τα σαλιγκάρια είναι μαζεμένα όλα στις παλέτες. Αυτό κάνει το μάζεμα πολύ πιο εύκολη υπόθεση.

Το κόστος για ένα στρέμμα κυμαίνεται γύρω στις 4000 ευρώ. Και αυτό πάλι εξαρτάται αν πχ. ασχοληθούμε προσωπικά με την εργασία του στησίματος και από που θα αγοράσουμε τα υλικά.
Η παραγωγή κυμαίνεται γύρω στους 2-3 τόνους ανά στρέμμα πάντα.

Η διαδικασία της συγκομιδής είναι η ίδια: μαζεύουμε τα σαλιγκάρια, τα βάζουμε σε δίχτυα και τα μεταφέρουμε για να γίνει το κλείσιμο ή ξήρανση του σαλιγκαριού. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ψυγεία τα οποία με μια θερμοκρασία γύρω στους 4-6 βαθμούς θα συντηρούν τα σαλιγκάρια μέχρι την ώρα της αποστολής στον πελάτη μας.

Πλεονεκτήματα:

• Εδώ μπορούμε να δούμε σαν πλεονέκτημα το χαμηλό κόστος κατασκευής, την καλή απόδοση παραγωγής, το εύκολο μάζεμα.
• Δεν χρειάζεται τόσο πολύ νερό όσο του Ιταλικού τύπου γιατί τα αυτοφυή φυτά είναι πιο ανθεκτικά και μπορούν και με λιγότερο νερό.
• Ένα άλλο υπέρ είναι και ότι δεν χρειαζόμαστε την υγιεινή του κλειστού καθώς η φύση παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην καθαριότητα.
• Οι ώρες απασχόλησης είναι λίγες.
• Επίσης τα παράσιτα και τα βακτήρια είναι λιγότερα καθώς φυτά και έντομα παίζουν μεγάλο ρόλο στην καταπολέμησή τους.
• Καλύτερη ποιότητα στο κρέας με τροφή τα φυτά και γρήγορη ανάπτυξη με τα άλευρα.
• Έχει την ίδια παραγωγή σε σχέση με το κλειστό, αλλά είναι κατά πολύ καλύτερο του ιταλικού τύπου.

Μειονεκτήματα:

• Μπορούμε πούμε ότι εδώ τα σαλιγκάρια είναι περισσότερο εκτεθειμένα απ’ότι στο κλειστό στα στοιχεία της φύσης (χαλάζι).
• Οι εχθροί από τον αέρα δεν είναι λίγοι και πρέπει να προσέχουμε.
  Το ίδιο προσοχή πρέπει να δώσουμε σε εχθρούς που ίσως βρουν κάποιο τρωτό σημείο στην περίφραξη, γι’αυτό και προτείνουμε να μπουν παγίδες εξωτερικά από την λαμαρίνα για τρωκτικά, φίδια, τυφλοπόντικες. Οι γάτες είναι πολύτιμες.